Historia francusko niemieckiego Villeroy & boch

2016-07-13
Początki Villeroy & Boch sięgają 1748 roku, kiedy latem François Boch rozpoczął produkcję naczyń ceramicznych w miejscowości Audun-le-Tiche w Lotaryngii,. Do tego czasu prawie wszystkie porcelany w Europie pochodziły z Dalekiego Wschodu, a na zakup mogli sobie pozwolić tylko bogaci. Wyroby kosztują znacznie mniej niż produkowane w Chinach i Japonii, ale także są wysokiej jakości. Reputacja szybko rozprzestrzeniła się po okolicznych regionach. Sukces sprawa, że oprócz swoich trzech synów, zatrudniia sześciu innych mieszkańców. Być może z wdzięczności, wieś wybrała go burmistrzem. W 1766 Boch otrzymał licencję od austriackiej cesarzowej Marii Teresy, aby zbudować nową fabrykę w Septfontaines w Luksemburgu, nazwaną "Imperial and Royal Manufactory " i opatrzona cesarskim herbem. Boch pracował nad poprawą jakości ceramiki i wprowadzał różne innowacyjne rozwiązania, aby w masowej produkcji wykorzystać bardziej energooszczędne piece. Pod koniec 18 wieku fabryka Septfontaines zatrudnionych około 300 pracowników. Znaczna część fabryki została zniszczona w 1794 roku przez wojska rewolucji francuskiej. Po zakończeniu rewolucji w ciągu kilku lat najmłodszy syn Pierre-Joseph Boch, wrócił i przebudowany fabrykę. W wyniku rewolucji, niewiele osób może sobie pozwolić na naczynia ceramiczne, jednak popyt na ceramikę wzrosła gwałtownie gdy Napoleon zamknął rynki europejskie na popularną angielską porcelanę. Pierre-Joseph Boch był bardzo utalentowanym artystą, który projektował uderzająco piękne wyroby ceramiczne dla firmy Boch. Był też biznesmenem myślącym perspektywiczne. W 1812 roku z wdzięczności dla pracowników, którzy pomogli mu odbudować swoją firmę - czasem bez wynagrodzenia - ustanowił wczesny program ubezpieczeniowy, który nazwał Antonius Guild, od św Antoniego, patrona garncarzy. Zawierał on ubezpieczenia rentowe, ubezpieczenia zdrowotne i fundusz emerytalny, a nawet pochówku z ubezpieczenia. Antonius Gildia ostatecznie stał się wzorem dla programów socjalnych zainaugurowanych przez kanclerza Niemiec Otto von Bismarcka pod koniec XIX wieku. Jean-François Boch, syn Pierre-Josepha, wynalazł techniki, które zrewolucjonizowały produkcję ceramiki. Zbudował state-of-the-art w opuszczonej fabryce opactwa, które nabył w miejscowości Mettlach. Skorzystał z energii wodnej dostarczonej z pobliskiego potoku. Co ważniejsze, wymyślił pirometr, która umożliwiła jego rzemieślnikom regulację temperatury w piecu - ?odwieczny? problem dla europejskich twórców porcelany. Sposób ten umożliwił osiągnięcie znormalizowanej wysokiej jakości ceramiki. Masowej produkcja została rozszerzona za pomocą urządzeń, które automatycznie wycinały jednakowe elementy z kawałków gliny, które mogły być następnie szybko wykorzystywane przy produkcji kolejnych elementów. W 1824 roku Jean-François Boch założył pracownię miedziorytu i grawerowania w Mettlach. Metoda pozwoliła zarówno na masową produkcję detali ceramicznych, ale także graficzne wzory na ceramice, która wcześniej musiała być malowana ręcznie. Fabryka fajansu, która od 1798 roku była własnością i była zarządzana przez Nicolasa Villeroy, produkowała wyroby ceramiczne w Wallerfangen, zaledwie kilka mil od Bocha w Mettlach. Villeroy osiągnął wielki sukcesu poprzez przyciągnięcie najzdolniejszych specjalistów ceramiki do jego firmy, w tym z ekspertami angielskimi, których znalazł uwięzionych wśród jeńców wojennych obozów Napoleona. Villeroy był tak innowacyjny jak Boch: miał wprowadzone piece węglowe, nawet wcześniej niż miał Boch, a także eksperymentował z drukowaniem wzorów miedziorytu. Założył własną Antonius Guild pięć lat po Bochu. W 1836 roku, w obliczu rosnącej konkurencji ze strony angielskich producentów porcelany Boch Villeroy i połączyli działalności. Gdy Eugen Boch, syn Jean-Francois, poślubił wnuczkę Nicolas Villeroy, Octavie powstała jeszcze silniejsza firma. Pierwszy wspólny projekt nowej firmy to Cristallerie, zakład produkcyjny kryształu w miejscowości Wadgassen. Spółka kontynuuje swoje innowacje w zastawę stołową, opracowywanie nowych receptur i procesów produkcyjnych dla ceramiki. W 1829 roku, Jean-François Boch dodał skaleń do kamionki, co dodało bieli podobnej do chińskiej porcelany i dzięki któremu ceramika była wyjątkowo silna i wytrzymały. Firma rozpoczęła produkcję porcelany kostnej w zakładzie Wallerfangen w roku 1847. W tym samym czasie rozpoczęto eksperymenty z wykorzystaniem kolorowego nadruku wzorów chińskich w technice litografii, a także przenosząc część produkcji zastawy stołowej do nowej fabryki w Dreznie. Rozpoczynając działalność w 1856 roku, nowy zakład produkował prostą, codzienną zastawę stołową, na którą większość rodzin mogła sobie pozwolić. Do 1900 roku był to największy ze wszystkich zakładów produkcyjnych Villeroy & Boch. Villeroy & Boch opracował nowe produkty oraz systemy sprzedaży i marketingu, które wprowadzano na całym świecie. Firma rozpoczęła produkcję terakoty w Mettlach w 1856. Zainspirowani odkryciem dobrze zachowanymi mozaikami budowlanymi przez starożytnych Rzymian, Boch opracowł płytki architektoniczne, które były trwałe, atrakcyjne i mogły być produkowane masowo. Wprowadził je w momencie szybkiego, globalnego wzrostu miejskiego. Firma utworzyła nowy dział produkcji ceramiki architektonicznej, a pod koniec XIX wieku, miliony metrów kwadratowych płytek zostały wykorzystane jako ozdoby w kościołach, urzędach pocztowych, teatrach, dworcach, oficjalnych budynkach, szpitalach i innych budynkach na całym świecie. Villeroy & Boch zbudował kolejny oddzielny zakład, pierwszy w Europie, który specjalizuje się w produkcji płytek w 1860 r. specjalnie do obsługi popytu na płytki. Oprócz produkcji płytek Villeroy & Boch wyszkolił własne załogi specjalistów płytkarskich które podróżowały po całym świecie, aby nadzorować ich instalację. Przez 1870, płytki Mettlach stanowiły 60 procent sprzedaży firmy. Pod koniec 1870 roku Villeroy & Boch był najbardziej znaną firmą ceramiczną na świecie i zatrudnia blisko 7000 pracowników. Innym obszarem, który stał się ważny dla Villeroy & Boch została tzw ceramika higieniczna. Aż do 1900 roku, domy miały umywalki, dzbanek, mydelniczkę i nocnik, wszystko wykonane ręcznie. Produkty te były wykonywane w całej drugiej połowie XIX wieku w Villeroy & Boch w Dreźnie. Około 1900 roku pojawia się wewnętrzna instalacja wodociągowa, a firma rozwija proces zautomatyzowanej produkcji ceramiki higienicznej. Ceramiczne wyroby sanitarne, które obejmowały płytki dla gospodarstw domowych w łazienkach i kuchniach, stały się trzecim filarem linii produktów Villeroy & Boch, z zastawą stołową i płytkami architektonicznymi. W ciągu 20 lat, były produkowane w trzech lokalizacjach firmy Villeroy & Boch, Wallerfangen, Merzig i Dreźnie. W 1902 roku, Villeroy & Boch wprowadziła nową koncepcję konstrukcji pieca. Po pierwsze, nowe piece ogrzewane gazem zamiast węgla. Po drugie, kilka pieców zostało połączonych, tworząc tak zwany "piec tunelowy?. Materiały przenoszono po torach przez szereg pieców. Konstrukcja obniża koszty energii. Technologia ta była tak wyrafinowana, że pozostała w użyciu aż do 1980 roku. Rodzina Boch miała bardzo wyrafinowane wyczucie estetyczne. Szczególnie ważne dla Villeroy & Boch była koncepcja, że nawet najbardziej przyziemne przedmioty - naczynia, kubki do kawy mają być starannie i pięknie zaprojektowane. Począwszy od końca XIX wieku, firma zatrudniała czołowych artystów Jugenstil, w tym Henry van de Velde, Peter Behrens i Richard Riemerschmidt. Projekty często znacznie wyprzedzały swój czas i w rezultacie nie znalazły się wśród najbardziej popularnych produktów firmy. Dziś jednak są one uznawane za bardzo pożądane. Gdy Rene von Boch-Galhau zmarł w 1908 roku, jego firma osiągnęła szczyt sukcesu. Działało w sumie dziewięć fabryk w Niemczech i Luksemburgu, zatrudniających ponad 8000 pracowników i wykonywały: umywalki, wanny, płytki ceramiczne, naczynia, piece kaflowe, przedmioty dekoracyjne, wazony, doniczki, rury kanalizacyjne, figury z terakoty i ornamenty architektoniczne - praktycznie wszystko, co mogłoby być wykonane z ceramiki. Druga dekada XX wieku, jednak znacznie utrudniła rozwój Villeroy & Boch przez I wojnę światową. W 1912 roku fabryka w miejscowości Czarny Las Schramberg została zamknięta. W czasie wojny, Roger von Boch, jeden z współpracowników i menedżerów spółki, zginął na froncie wschodnim. W 1918 roku Villeroy & Boch oddał do Francji w ramach kapitulacji dwie fabryki firmy. Wallerfangen i Mettlach miały dostęp do ważnych rynków niemieckich, podczas gdy te francuskie były jak dotąd stosunkowo słabo rozwinięte. Inne fabryki zostały przejęte przez Polskę i kraje bałtyckie - tylko dwie pozostały w granicach Niemiec. W ciągu dwóch lat, jednak firma zbudowała i rozpoczęła działalność w nowych obiektach w Bonn i Wrocławiu. 1920 to okres wzlotów i upadków dla firmy. Silnie naładowana sytuacja polityczna, w której spółka znalazła się po wojnie, doprowadziła do reorganizacji spółek. Obiekty w Niemczech przekształciły się w spółkę akcyjną, a pozostałe zostały w spółkce komandytowej. Katastrofalna inflacja która uderzyła Niemcy na początku 1920 roku doprowadziły do radykalnego uproszczenia większości wzorów Villeroy & Boch. W sierpniu 1921 roku, siedziba firmy i zakład kamionki w Mettlach stanął w płomieniach. Wielki Kryzys wpływa na Villeroy & Boch tak głęboko, jak to miało miejsce z resztą gospodarki. W 1930 roku fabryka w Dreźnie została zmuszona zamknięcia przez kilka miesięcy i ponowne uruchomia przy zatrudnieniu zmniejszonym o 40 procent. Fabryka w Bonn i Wallerfangen zostały zamknięte w 1931 roku. Powstanie nazistów i przesunięcie w kierunku gospodarki wojennej bezpośrednio dotknęło Villeroy & Boch. W drugiej połowie 1930 roku rząd ogłosił firmę jako nieistotną dla wysiłku wojennego i zamknął fabrykę w Saarland . Kiedy wznowiono produkcję w 1940 roku, jej linia produktów została poważnie ograniczona do płytek podłogowych i prostej zastawy stołowej. Sama wojna była katastrofalna dla firmy. Jej fabryki we wschodnich Niemczech zostały zniszczone całkowicie od alianckich nalotów lub zdemontowane i przewiezione do ZSRR przez rosyjskie siły okupacyjne. Pod koniec 1940 roku firma wznowiła produkcję trzech linii: kafelki, naczynia i łazienki. Powstały pierwsze obiekty w Argentynie i Kanadzie. Villeroy & Boch udało się pomyślnie rozpocząć ekspansję na rynki zagraniczne, w szczególności na Daleki Wschód i Amerykę Północną. Rynki globalne przekształcały się w nowe formy, więc stało się oczywiste, że Villeroy & Boch musi się dostosować. W 1982 roku firma rozpoczęła daleko idącą reorganizację.Trzy linie produktów, które zawsze działają jako zdecentralizowanych centrów zysku, byli zjednoczeni jako centralnie zarządzanych działach firmy: Kafelki, naczynia, i sanitarne. Trzy lata później, w sposób bardziej radykalny ruch, zarząd spółki został rozszerzony z jednego dyrektora generalnego do sześcioosobowego zarządu i administracyjnego organu nadzorczego w którym zasiadają również członkowie rodzin Villeroy Boch. W maju 1987 roku, Villeroy & Boch został przekształcony z firmy komandytowej w spółkę akcyjną. W 1990 roku firma ?weszła? na giełdzie we Frankfurcie. W 1995 roku członek rodziny Wendelin von Boch został mianowany prezesem zarządu. W XXI wieku w Villeroy&Boch działa 36 oddziałów w 20 krajach w Europie, Ameryce Północnej, Azji i Australii.
Pokaż więcej wpisów z Lipiec 2016
zawsze D A R M O W A dostawa
darmowy zwrot sprawdź tutaj>>>
wiele form dostawy zamówienia infolinia 690 354 084

Google+

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel